Augustė Vickunaitė

Augustė Vickunaitė jest litewską artystką dźwiękową i eksperymentatorką z wykształceniem fizycznym, pracującą niemal wyłącznie z analogowymi magnetofonami szpulowymi. Jej praktyka rozwija się na styku muzyki taśmowej, noise’u i kolażu dźwiękowego, wykorzystując nagrania terenowe, materiały znalezione, głos, instrumenty oraz dźwięki generowane przez same maszyny i ich stopniową degradację. W centrum jej zainteresowań znajdują się niedoskonałości starych technologii, przypadkowość i niestabilność analogowych maszyn.

Tworzone przez nią kompozycje i performanse mają często charakter teatralny i mrocznie humorystyczny, sytuując się pomiędzy koncertem, instalacją i sonicznym performansem. Taśma nie funkcjonuje tu jako nośnik archiwalny, lecz jako żywy instrument. Vickunaitė posługuje się magnetofonami i taśmą w sposób manualny i performatywny, wykorzystując usterki, niestabilność i błędy analogowych urządzeń jako integralne elementy kompozycji. Pracuje z prędkością odtwarzania, transportem taśmy, sprzężeniami i fizyczną obecnością samych maszyn, traktując magnetofony nie jako urządzenia reprodukujące dźwięk, lecz jako instrumenty zdolne generować własne zdarzenia, rytmy i nieoczekiwane relacje pomiędzy brzmieniami.

Jej praktyka opiera się na uważnym słuchaniu materii taśmy i wydobywaniu z niej struktur sytuujących się pomiędzy kompozycją, improwizacją i performansem. W pracach Vickunaitė analogowa technologia nie jest przedmiotem nostalgii, lecz niestabilnym medium, którego awarie, ograniczenia i przypadkowość stają się źródłem nowych form muzycznej organizacji i doświadczenia dźwięku.